Witam na moim blogu!

Informacja dla czytających
Jeżeli interesuje was jakieś zwierze bądź chcecie dowiedzieć się czegoś o jakiejś rasie to piszcie....

My z chęcią dodamy o tym notke.
swiat-czterech-lap 2006-01-30 22:15:50
skomentuj (3) Owca domowa
Owca domowa (Ovis aries L.) gatunek zwierzęcia domowego z rodziny krętorogich. Przodkiem były najprawdopodobniej różne podgatunki owcy dzikiej (Ovis ammon). Domestykacja nastąpiła między VIII a VI tysiącleciem p.n.e. w zachodniej Azji, prawdopodobnie jeszcze przed rozpoczęciem osiadłego życia w epoce brązu. Początkowo z owiec uzyskiwano jedynie skóry, mięso i mleko, obecnie również wełnę. Początkowo zwierzę hodowane na terenach górskich i stepowych rozpowszechniło się obecnie w różnorodnych biotopach na całym świecie.

masa maciorek (samic): 20 - 90 kg (do 120 kg owce gisarskie)

masa baranów (samców, zwanych też trykami): 30 - 150 kg (do 190 kg owce gisarskie)

dojrzałość płciowa w wieku kilku miesięcy do jednego roku (zależy od rasy)

wykorzystywane gospodarczo zazwyczaj do 6 roku życia

swiat-czterech-lap 2006-01-30 22:14:10
skomentuj (0) Inne gatunki chomików

Systematyka

Chomikowate (Cricetidae) są rodziną gryzoni, do której należy blisko 2000 gatunków zwierząt. Chomiki właściwe są blisko spokrewnione z nornikami, suwakiem i szczurem piżmowym, choć zewnętrznie zwierzęta te nie są do siebie szczególnie podobne. Natomiast bardziej przypominające chomika mysz domowa, mysz leśna i szczur wędrowny należą do zupełnie innej rodziny - Muridae - i są bardzo dalekimi krewnymi chomików.
Hodowane przez nas w domach chomiki mają swoich krewnych żyjących na wolności - w Europie i w Azji. Dzieli się je według wielkości na duże, średnie i małe. Jedynym przedstawicielem dużego chomika w Europie i w Azji jest występujący również w naszym kraju chomik europejski (Cricetus cricetus). Jest on wielkości świnki morskiej i ze względu na swój specyficzny tryb życia nie nadaje się zupełnie do trzymania w domu.
Grupę średnich chomików reprezentuje chomik syryjski (Mesocricetus auratus). Nie jest w pełni wyjaśnione, czy rumuński chomik o czarnej sierści na brzuchu (Mesocricetus newtoni) jest odrębnym gatunkiem, czy też tylko północnym przedstawicielem chomika syryjskiego.
Również jeden z chomików karłowatych - chomik bałkański (Cricetulus migratorius) pochodzi z Europy. Do tego samego gatunku (mimo że zamieszkuje Azję) zalicza się u nas coraz częściej pojawiającego się w handlu chińskiego chomika pręgowanego (Cricetulus griseus).
Choć brzmi to z pewnością dziwnie, wśród chomików karłowatych istnieją gatunki o całkiem pokaźnych rozmiarach i tylko ich anatomia wskazuje na przynależność do grupy chomików karłowatych. Największy z nich to chomik Tscherskia triton, podobny z wyglądu do szczura ze względu na bardzo długi ogon. Istnieje też chomik do złudzenia przypominający mysz (Calomyscus bailwardi). Jednak te dwa gatunki oraz zaliczany do nich ze względu na wielkość chomik Eversmanna (Allocricetulus eversmanni) bardzo rzadko sprowadzane są do Europy i w związku z tym nie pojawiają się w naszych sklepach.
Natomiast coraz częściej spotykamy w handlu krótkoogonowe chomiki karłowate, a przede wszystkim chomika dżungarskiego (Phodopus sungorus sungorus), nazywanego też chomikiem syberyjskim. Jego wschodnim podgatunkiem jest karłowaty chomik Campbella (Phodopus sungorus campbelli), inaczej mandżurski. Najmniejszym przedstawicielem tej grupy i w ogóle najmniejszym gatunkiem chomika jest chomik Roborowskiego (Phodopus roborovskii).

Gatunki - cechy ogólne
Pręgowany chomik chiński dochodzi do 11 cm długości, jest więc prawie o połowę mniejszy od chomika syryjskiego. Jednak cała sylwetka oraz sposób poruszania się są u obu kuzynów bardzo podobne. Cechą różnicującą jest czarna długa pręga, biegnąca wzdłuż grzbietu. Gatunek ten zamieszkuje rozmaite środowiska, wystrzega się jednak piaskowych pustyń, wysokich gór i wilgotnych podłoży.
Chomik dżungarski, podobnie jak chiński, ma na grzbiecie pręgę. Kształt jego ciała jest jednak wyraźnie odmienny - bardziej zaokrąglony. Długość ciała nie przekracza 9 cm. Jego króciutki ogonek i małe łapki są prawie niewidoczne. Porusza się po ziemi jak nakręcana myszka-zabawka. Latem kolor futerka dżungarka jest na grzbiecie szary, na brzuchu biały. W zimie futerko na grzbiecie jest o wiele jaśniejsze, zaś u osobników trzymanych w niskiej temperaturze - prawie śnieżnobiałe. W warunkach pokojowych futro zwierzęcia utrzymaje stale szary odcień. Jedynie po bokach ciała miewa kilka białych plamek. Na wolności chomik ten zamieszkuje stepy i tundry Syberii Zachodniej, a w poszukiwaniu pożywienia wędruje na obrzeża lasów. Nie zapada w sen zimowy i wykazuje dużą aktywność przez cały rok.
Wschodni kuzyn chomika dżungarskiego - chomik Campbella (mandżurski) żyje na stepach i terenach półpustynnych. Piaskowy odcień jego futerka jest dostosowany do otoczenia. Również on ma czarną pręgę na grzbiecie, ale na jego futerku brak bocznych plam. W zimie odcień jego umaszczenia nie zmienia się.
Najmniejszym przedstawicielem chomików domowych jest chomik Roborowskiego. Ma zaledwie 7 cm długości. Jego futerko ma barwę piaskową, z lekko czerwonawym odcieniem w lecie i szarym w zimie. Nie ma pręgi na grzbiecie ani bocznych plam. Porusza się podobnie jak chomik dżungarski, lecz jest bardziej zwinny, ma większy temperament, czasami bywa nerwowy. Z chomików trzymanych w domu najmniej chyba nadaje się do głaskania, lecz obserwowanie go to duża przyjemność. Na wolności przystosowany jest do życia na piaszczystych pustyniach Azji Środkowej, gdzie jego piaskowe futerko stanowi doskonały kamuflaż, a duża sprawność ruchowa i szybkość ułatwia mu ucieczkę przed wrogami na terenach nieosłoniętych. Nie kopie rozbudowanego systemu nor, jak to robią jego kuzyni. Wygrzebuje sobie wąski otwór w wydmie i tuż za nim buduje swą sypialnię.
>> Więcej o chomiku Roborowskiego
Dłonie i stopy chomików Campbella i Roborowskiego są owłosione. Stanowi to ochronę przed niską temperaturą pod ziemią, gorącym piaskiem i śniegiem.
Najdłuższy ogon ma chomik chiński. U karłowatych są one prawie niewidoczne.

Którego kupić?

Jeżeli chcemy mieć ze swym podopiecznym jak najbliższy kontakt - brać go na ręce, głaskać - to najlepszy byłby chomik syryjski. Nie jest on podatny na urazy przy chwytaniu, zaś ze względu na swe stosunkowo duże rozmiary nie tak łatwo zginie, gdy np. ucieknie. Łatwo się dostosowuje do otoczenia i szybko się oswaja. Chomiki długowłose mają oczywiście te same cechy charakteru, ale wymagają od nas więcej pracy przy pielęgnacji. Chomik syryjski nadaje się na podopiecznego dla dzieci. Trzeba jednak pamiętać, że skory do zabawy jest dopiero w godzinach wieczornych i nie można go zmuszać do aktywności w ciągu dnia.
Również chiński chomik pręgowany przystosowuje się łatwo do otoczenia i oswaja, a jego zaletą jest to, że jest aktywny w godzinach dziennych. Jednak ze względu na kruchość budowy i małe rozmiary często doznaje obrażeń podczas zabawy. Nadaje się więc bardziej dla dzieci starszych, mających większe wyczucie w obchodzeniu się ze zwierzętami. Potrafi się wspinać i bezpiecznie schodzić w dół z pewnej wysokości. Inne chomiki karłowate prowadzą naziemny tryb życia i nie mają wyczucia wysokości.
Najczęściej trzymanym w domu przedstawicielem chomików karłowatych jest chomik dżungarski. Jest z pewnością najbardziej przyjaznym chomikiem. W zasadzie nie zdarza się, żeby ugryzł. Jeżeli chodzi o chomiki mandżurskie, to jedynie samce łatwo się oswajają i dają się traktować jak chomiki dżungarskie. Jednak zawsze pozostaje w nich pewna skłonność do agresji i czupurności. Samice Campbella natomiast zawsze są konfliktowe i nie spotkałem ani jednej, która by nie gryzła rąk człowieka. Stąd łatwy sposób na odróżnienie płci: po wsadzeniu palca między pręty chomik, który ugryzie na 95% jest samicą. Tak więc najlepiej jest ograniczyć kontakt z tymi chomikami do obserwowania ich biologii. Ponieważ trzyma się je w parach, można śledzić ich interesujące zachowania, wzajemne stosunki, życie rodzinne itd.
Do trzymania na rękach nie nadaje się zupełnie chomik Roborowskiego. Jest na to zbyt nerwowy i nigdy nie usiedzi na miejscu dłużej niż jedną sekundę. Można go leciutko głaskać w jego pomieszczeniu oraz obserwować tego skrzata, poruszającego się jak żywe srebro. Nie jest agresywny, z pewnością nas nie ugryzie, ale z ręki wymknie się w oka mgnieniu, jak mokre mydło.
>> Więcej o chomiku Roborowskiego
Wszystkie chomiki karłowate, w przeciwieństwie do chomików syryjskich, mają zmienne godziny aktywności - zdarza się, że buszują rano, w południe, wieczorem lub nawet w nocy.

Ciekawostki i uwagi

Chomiki karłowate, ponieważ są mniejsze, potrzebują klatki z gęstą siatką. Odległości między prętami powinny wynosić 6-8 mm. (Zobacz również ucieczki)
chińskie chomiki najczęściej trzyma się w grupkach, dżungarskie i Roborowskiego w parach. Muszą się jednak do siebie przyzwyczaić! Chomiki mandżurskie można trzymać w grupach.
Dwa chomiki potrzebują mniej przestrzeni niż jeden, ponieważ zajmują się sobą.
Dla większej ilości chomików niezbędne są duże karmidełka. Inaczej jeden chomik może wejść do środka i uniemożliwić jedzenie innym.
Ściółka w mieszkaniu chomika Roborowskiego nigdy nie może być wilgotna. Jest on bowiem przyzwyczajony do suchego klimatu i w wilgotnych warunkach może zachorować: zapalenie oczu, przetłuszczenie sierści i wypadanie włosów.

(według książki Michaela Mettlera "Chomik")
swiat-czterech-lap 2006-01-30 22:12:22
skomentuj (0) Przodkowie konia
Eohippus- był niewielki (wzrostu lisa), miał pięciopalczaste kończyny przednie, ale opierał się on na 4 palcach, gdyż piąty palec był szczątkowy. Żywił się głównie liśćmi. To on dał początek innym przodkom koniowatych. Żył przed 60 do 40 milionami lat w Ameryce Północnej i Eurazji. Miał od 25 cm do 40 cm wysokości w kłębie i było długości około 60 cm..


Mesohippus- 35 mln lat temu przemierzał już w Amerykę Północną na terenach obecnych stanów Nebraska i Dakota.Był większy od swoich przodków (od 60 do 90 cm w kłębie).Posiadał trzy palce na każdej kończynie, największy- środkowy był zakończony prymitywnym kopytem. Koń ten miał większą i dłuższą czaszkę, oczy przesunięte do tyłu, Wydłużone nogi i zmienione uzębienie zmianie nie uległa jedynie dieta..


Miohippus- był większy od poprzednika.


Meryhippus- pojawił się od 35 do 11 milionów lat temu. Opuścił on las by przemierzać stepy, obfite w tamtych czasach w pastwiska Był pierwszym zwierzęciem trawożernym, miał około 1 metra wysokości, kształt jego czaszki bardziej przypomina współczesnego konia. Nogi miał zakończone pojedynczym palcem przechodzącym w kopyto.


Pliohippus- żył przed około 6 milionami lat, był wzrosty dzisiejszego kuca- około120cm, miał już wykształcone kopyta.


Equus- żył przed około 2 do 1 milionami lat temu.Pierwszy z „prawdziwych” koni. Od niego pochodzą: osioł,zebra i koń domowy.





swiat-czterech-lap 2006-01-30 22:04:58
skomentuj (0) Choroby koni
Nagwożdżenie

Jest to uraz podeszwy wywołany przebiciem jej ostrym przedmiotem. Wskutek uszkodzenia podeszwy koń odczuwa ból i zaczyna kuleć. Przy oglądaniu kopyta stwierdza się uszkodzenie podeszwy i bolesność w tym miejscu.
Pomoc polega na usunięciu raniącego przedmiotu. Zwraca się przy tym uwagę, w którym kierunku i jak głęboko był wbity. Informacja ta jest konieczna przy dalszym leczeniu. Konia zwalnia się z pracy, a ranę trzeba odkazić i zabandażować w celu zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem.

Zagwożdżenie

Występuje wskutek uszkodzenia tworzywa kopytowego przy nieprawidłowym wbijaniu podkowiaka. Najczęściej już podczas kucia koń wyszarpuje nogę, a zaraz po podkuciu lub po krótkim czasie zaczyna kuleć. Konia należy natychmiast rozkuć, a do otworu po podkowiaku wlać jodynę rywanol lub inny środek odkażający i założyć opatrunek na kopyto. Po 24 godzinach należy zmienić opatrunek. Zazwyczaj po kilku dniach kulawizna ustępuje.

Zapalenie ścięgien

U koni mamy najczęściej do czynienia z zapaleniem ścięgien zginaczy palców. Najczęstrze przyczyny to: zbyt forsowna praca, skoki przez przeszkody, jazda po grząskim, nierównym terenie, przetrenowanie bądź zły stan kopyt. Rzadko występuje kulawizna, natomiast miejsca przebiegu ścięgien są najczęściej nabrzmiałe, bolesne i cieple. Pierwsza pomoc polega na zrobieniu najpierw zimnego okładu, a następnie stosowanie przez kilka dni okładów rozgrzewających.

Zapoprężenie

Jest to uszkodzenie mięśni piersiowych z powodu przemieszczenia ich pod zaciśniętym popręgiem. Może nastąpić podczas schylania się konia, który ma już podciągnięty popręg, lub podczas obracania konia w wąskim stanowisku po dopięciu popręgu. Występuje obrzęk w dolnej części brzucha, w miejscu przylegania popręgu. Leczenie polega na stosowaniu zimnych okładów; w tym czasie można jeździć na oklep.

Podbitek

Jest to miejscowe stłuczenie. Najczęstszą przyczyna jest nadepniecie na kamień lub ostra jazda po twardym podłożu, a także niestaranne czyszczenie kopyt, czasem wadliwe kucie. Konia podbitego należy zwolnić od pracy i postawić na mokrej glinie. Ponadto stosuje się zimne okłady. Powinien się nim zająć lekarz weterynarii.

Gnicie strzałki

Przyczyna jest brak ruchu, mokra, brudna ściółka oraz niestaranne czyszczenie kopyt przed i po jeździe. Gnicie następuje wskutek rozmnażania się niektórych bakterii znajdujących się w podłożu. Proces ten najczęściej rozpoczyna się w częściach zagiętych ściany rogowej kopyta i w rowku strzałki z powodu zalegania tam nawozu. Chore kopyto należy umyć i wysuszyć, smarować środkami wysuszającymi, np. dziegciem, stężonym roztworem siarczanu miedzi.

Kolka

Spowodowana jest zbyt obfitym żywieniem paszami treściwymi, zadaniem łatwo fermentującej paszy przegłodzonemu koniowi po wyczerpującej pracy, pojeniem w nieodpowiednim czasie, zadawaniem zepsutej paszy, raptowna zmiana sposobu żywienia, postawieniem spoconego konia w przeciągu. Kolka może być również wywołana przez pasożyty bytujące w przewodzie pokarmowym, np. glisty. Objawy kolki są bardzo wyraźne: koń przestaje przyjmować pokarm, jest niespokojny, ogląda się na boki, bije kopytami, kładzie się, tarza, wstaje i powtórnie się kładzie, ciężko dyszy, poci się. Przy bardzo silnym natężeniu bólu koń klęka, przysiada na zadzie, kładzie się. Choremu koniowi trzeba udzielić natychmiastowej pomocy: boki należy mocno rozcierać słomą, konia nakryć derka i powoli oprowadzać. Konieczna jest pomoc lekarska.

Mieśniochwat

Powstaje najczęściej u koni dobrze żywionych, które zostały użyte do pracy po kilku dniowej przerwie i obfitym żywieniu. Użyty do pracy koń nagle staje, ma sztywny chód, stwardniale mięśnie krzyża i zadu, wydala mocz barwy brunatnej, silnie się poci. Chorego konia należy natychmiast umieścić w cieplej stajni i wezwać weterynarza. Do czasu jego przybycia należy konia ciepło okryć. Choroba ta może doprowadzić do znacznego wycieńczenia konia, a nie leczonego - do śmierci. Aby nie dopuścić do mięśniochwatu, należy zapewnić koniowi codzienny ruch, a jeśli pozostawia się go w stajni, zmniejszyć dawki paszy treściwej do polowy.

Ochwat}

Jest to rozlegle zapalenie tworzywa kopytowego. Przyczyna może być: Skarmianie świeżego ziarna, pojenie zgrzanego konia, nadmierne przemęczenie, przeziębienie, postawienie zgrzanego konia w zimnym pomieszczeniu lub przeciągu, żywienie dużymi ilościami paszy bogatej w białko, nagła zmiana rodzaju lub gatunku paszy treściwej, długotrwała praca na twardym gruncie. U chorego konia puszki kopytowe są gorące, trudności sprawia mu cofanie się, przy ruchu do przodu pociąga nogami, stojąc - tylne nogi podciąga pod brzuch; u klaczy występuje wyciek z dróg rodnych. Ochwacony koń, jeśli tylko ma możliwość, opiera się o ścianę, aby odciążyć kończyny. Potrzebna jest pomoc weterynarza. Jeśli koń jest podkuty, należy go rozkuć i robić zimne okłady na kopyta.

Gruda

Jest to stan zapalny skory w okolicy stawu pęcinowego, spowodowany trzymaniem konia na mokrej i brudnej ściółce w stajni, praca na podmokłym terenie, odmrożeniami, brakiem właściwej pielęgnacji kończyn, a czasem biegunka. Inna przyczyna wywołania grudy mogą być poszyty. W zależności od rodzaju czynnika wywołującego grudę, jej objawy mogą być rożne. Do najczęściej spotykanych należą:

- obrzmienie i zwilgotnienie skory na tylnej części pęciny poniżej stawu pęcinowego; w miejscu tym pojawiają się pęcherzyki wypełnione ropa oraz strupy; sierść jest zlepiona płynem surowiczym;

- obrzęk i łuszczenie się naskórka. Leczenie tego schorzenia trzeba powierzyć lekarzowi weterynarii; konia postawić na czystej, suchej ściółce, obrzęknięte miejsca zmyć rywanolem.


swiat-czterech-lap 2006-01-30 22:01:40
skomentuj (0) inne pytania
4 Rasy i charakter
ecydując się na psa rasowego, możemy z góry przewidzieć jego wielkość, wymagania pokarmowe i zapotrzebowanie na ruch. Psy należące do różnych ras mają odmienny temperament i usposobienie oraz określone predyspozycje. Różna jest też ich zdolność uczenia się. Łatwo zatem wybrać psa, który będzie pasował do naszego stylu życia i oczekiwań
TERIERY- wyhodowane do polowań na gryzonie i drobną zwierzynę, są odporne i pełne życia, ale mają skłonności do podgryzania i wdawania się w bójki. Cechy harakterystycze: Małe spiczaste uszy, Gęste włosy okrywowe z miękkim podszerstkiem , Krępe ciało
PSY MYŚLIWSKIE- Setery, retrivery i pintery zawsze ściśle współpracowały z człowiekiem, dlatego są łatwe w układaniu i przyjacielskie. Cechy harakterysyczne: Długi nieprzycięty ogon, Głeboka klatka piersiowa sięgająca łokci, Włosy sprężyste przylegające i krótkie
PSY OBRONNE-Psami z tej grupy powinny zajmować sie tylko osoby doświadczone w ich układaniu i prowadzeniu. Nad dużym i silnym psem trudno zapanować osobie niedoświadczonej Cechy harakterystyczne: Mocne nogi o grubej kości, łyszcząca krótka sierść nie wymagająca zbytniej pielęgnacji tradycyjnie przyciety ogon mozna nieco wygięta szyja
PSY PASTERSKIE-Psy z tej grupy zawsze ściśle współpracowały z człowiekiem, są bystre, lojalne i pełne energii, choć nieco szczekliwe i skłonne do podgryzania Cechy harakterystyczne: ęste jedwabiste włosy okrywowe
PSY OZDOBNE-Potrzebują bardzo bliskiego kontaktu z człowiekiem. Mimo niewielkich rozmiarów, są czujne i często waleczne. Cechy harakteystyczne: te włosy wymagają regularnej pielęgnacji
5 Pies dominujący
Chociaż psy należące do poszczególnych ras mają pewne cechy wspólne, każdy osobnik ma niepowtarzalny charakter. Jedno jest urodzonym dominantem, drugi chetnie sie podporządkuje. Obydwa typy charakteru można uksztaltować, ale dominant potrzebuje znacznie silniejszej ręki
*ZBĘDNE RYZYKO
Jeśli nie potrafisz poradzic sobie z charakterem psa dominanta zasięgnij porday tresera lub zapisz go na indywidualny lub grupowy kurs posłuszeństwa
*OKO W OKO
Próba sił pomiędzy dwoma psami o zdecydowanych charakterach, pozwoli na wyłonienie osobnika, który zajmie wyższą pozycje w stadzie, co często nie ma nic wspólnego z wielkością psa
*ZACHOWANIE DOMINANTA
Postawione uszy i zadarty ogon owczarka niemieckiego to wyzwanie do walki którego dalmatyńczyk nie podejmuje. POdkula w geście podporządkowania zad.
6 pies podporządkowany
Pies podporządkowany wymaga łagodnego prowadzenia i spokojnego treningu. Zbyt ostre komendy sprawią że pies przestanie na nie reagować, poddając się w geście podporządkowania
*Uległy collie zbyt ostro upomniany przewraca się na plecy, odsłaniając brzuch w geście poddania i odwraca glowę aby uniknąć kontaktu wzrokowego
swiat-czterech-lap 2005-09-28 20:50:31
skomentuj (1) Pies czy suka
3 Pies czy suka
ażda płeć ma swoje wady i zalety, co należy starannie rozważyć. Jeśli nie mamy ambicji hodowlanych, sterylizacja pomoże rozwiązać wiele problemów, gdyż kastraty są łatwiejsze w hodowli. Dotyczy to zwłaszcza samców, zwykle większych silniejszych i bardziej skłonnych do dominacji od suk

swiat-czterech-lap 2005-09-28 20:48:45
skomentuj (0) Gdzie kupic psa?
2 Gdzie kupić psa
ajlepiej kupić psa od hodowcó zarejestrwanych w związku kynologicznym od przyjaciół lub sąsiadów, badź wziąć go ze schroniska dla bezdomnych zwierząt.Lepiej unikać nastawionych na zysk handlarzy.
* Dobre schorniska zawsze przeprowadzają dokładny wywiad z przyszłym właścicielem zanim oddadzą psa.
*Nigdy nie należy kupować psów od handlarzy na giełdach czy bazarach
UWAGA!!! Kupując szczeniaka zwróć uwagę na zachowanie matki, gdyż jej dzieci będą miały podobny do niej temperament

swiat-czterech-lap 2005-09-28 20:48:18
skomentuj (0) PODJECIE DECYZJI
1 Podjęcie decyzji
sa należy wybierać zgodnie z własnym zainteresowaniem stylem życia oraz warunkami domowymi. Wzięcie szczeniaka wiąże się też z koniecznością jego ułożenia, co, niestety, wymaga czasu i cierpliwości. Z kolei dorosły pies może być obciążony nabytymi wadami charakteru. warto też wiąć pod uwagę płeć i wielkość psa oraz jego wymagania ruchowe.

swiat-czterech-lap 2005-09-28 20:47:48
skomentuj (0) Najwieksze zwirzatka
ajwiększym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek żyło na świecie jest płetwal błękitny. Osiąga 26 metrów długości i waży 120 ton. Najwieksze osobniki dochodzą nawet do 31 m długości ciała 200 ton wagi!
Słoń afrykański to największe zwierzę lądowe świata. Osiąga do 7,5 metra długości i 5 ton wagi.

Największym ptakiem, jak kiedykolwiek żył na świecie był moa, żyjący na Nowej Zelandii. Osiągał 3,5 metra wysokości. Kilkaset lat temu został wytępiony przez człowieka.
Największą rybą świata jest rekin wielorybi. Jego długość dochodzi do 20 metrów. Mimo to olbrzymi drapieżnik żywi się wyłącznie planktonem.
Największymi gadami są aligatory z Orinoko. Osiągają do 7 metrów długości.
Największym owadem jest patyczak z Madagaskaru. Jego długość dochodzi do 40 cm.
Największym mięczakiem na świecie jest kałamarnica atlantycka, jej wielkość może przekroczyć 20 metrów, z czego połowę stanowią ramiona. Odnajdywano jednak wyrzucone na brzeg fragmenty martwych kałamarnic, które sugerowały, że mogą istnieć jeszcze wieksze osobniki.
Najcięższym latającym ptakiem jest łabędź niemy. Jego waga dochodzi do 23 kg. Łabędź niemy osiąga 155 cm długości ciała i 235 cm rozpiętości skrzydeł.
Struś emu to rekordzista w aż dwóch kategoriach. Jest nie tylko największym ptakiem na świecie, ale także najszybszą dwunożną istotą. Biega z prędkością 70 km/h.
Największymi gadami świata są warany z Komodo. Niektóre spośród nich osiągają długość 3 metrów!
Największym motylem świata jest Attacus atlas z Nowej Gwinei. Rozpiętość jego skrzydeł dochodzi do 28 centymetrów.

Największym żółwiem świata jest żółw skórzasty. Jego długość dochodzi do 2 metrów, a waga do 400 kg.
Największymi papugami świata są ary, ich długość dochodzi do 90 cm.
Podczas rozładunku drewna, przywiezionego z Afryki do Francji, znaleziono tam ogromnego ślimaka o wadze 1,5 kg.

W 1985 roku w rybacką sieć u wybrzeży Japonii złapał się krab o wadze 15 kg i rozpiętości 3 metrów.
W 1973 roku grupa brazylijskich naukowców odkryła w Mato Grosso mrówki, których długość dochodzi do 10 cm.
W 1984 roku w indonezyjskiej dżungli znaleziono pszczoły wielkości kolibrów.
Największego pająka znaleziono w Mato Grosso. Miał 30 cm długości.

W 1948 roku żołnierze z Fortu Abuna w Guapore zastrzelili ogromnego węża - anakondę. Miał on rekordową długość 35 metrów!

swiat-czterech-lap 2005-09-25 12:39:58
skomentuj (0) Troska o higiene twojego pupila
ostatnich latach coraz więcej ludzi trzyma w domu najróżniejsze zwierzęta. Przygarnięcie do domu zwierzęcia oznacza jednak dużą odpowiedzialność i konieczność jeszcze ściślejszego przestrzegania zasad higieny.

Dzikie zwierzęta są nosicielami drobnoustrojów mogących wywoływać chorobę odzwierzęcą. Co ważne - u samych zwierząt możemy nie zaobserwować żadnych widocznych objawów, które mogłyby zasygnalizować nam zagrożenie. Bezpośrednio można się zarazić od zwierząt dzikich (podczas pracy w lesie, jazdy na rowerze czy uprawiania sportu), od zwierząt hodowlanych (bydła, koni, świń, owiec czy drobiu), a także od zwierząt domowych (psów, kotów, ptaków i zwierząt futerkowych).

Niestety bardzo często się zdarza, że zwierzęta są nosicielami jakiejś choroby, nie wykazując żadnych objawów. Takie przypadki są dla człowieka najniebezpieczniejsze, ponieważ wtedy właśnie zapominamy o elementarnych zasadach higieny, stwarzając zagrożenie nie tylko dla ukochanego zwierzaka, ale również dla zdrowia nas samych. Zagrożenie to można znacznie zmniejszyć stosując się do zamieszczonych niżej porad.
• Zwierzęta bezpańskie można wpuszczać do domu wyłącznie po uzyskaniu pozytywnego wyniku badań weterynaryjnych.
• Przed zakupem zwierzęcia starannie przygotuj dla niego miejsce i dobierz właściwą karmę.
• Młode zwierzęta dobrze jest zaszczepić przeciwko wszelkim możliwym chorobom, dla których dostępne są szczepionki.
Właściwy stosunek do zwierząt domowych
Do niewłaściwych i niebezpiecznych z punktu widzenia zdrowia zachowań zaliczyć można:
• całowanie zwierzęcia, przytulanie go do twarzy,
• przyzwyczajenie zwierzęcia do wchodzenia na łóżko, fotele czy kanapę,
• karmienie z ręki i z naczyń człowieka,
• wspólne kąpanie się ze zwierzęciem oraz używanie wspólnego ręcznika, grzebienia lub szczotki,
• pranie posłania zwierzęcia razem z rzeczami ludzi.
Nigdy nie zapominajmy o:
• dokładnym umyciu rąk mydłem po uprzednim kontakcie ze zwierzęciem,
• przebadaniu przez weterynarza zwierzęcia chorego lub podejrzanego o chorobę i ograniczeniu z nim kontaktu do chwili ustalenia przyczyn choroby,
• częstej wymianie (dwa razy na tydzień) ściółki dla zwierząt (kobiety ciężarne nie powinny tego wykonywać ze względu na niebezpieczeństwo toksoplazmozy, a jeśli jest to nieuniknione, powinny wykonywać tę czynność w rękawicach gumowych, a po ich zdjęciu dokładnie umyć ręce),
• dezynfekcji i czyszczeniu tac i naczyń przeznaczonych na pożywienie i wodę,
• dezynfekcji ran spowodowanych przez zwierzęta,
• regularnym odrobaczaniu psów i kotów,
• większej dbałości o higienę osobistą i częstszym myciu rąk.

Legowisko zwierzęcia i miejsce wokół niego powinny być regularnie czyszczone przy użyciu różnych środków dezynfekujących.
Miska na jedzenie i wodę, koc i zabawki zwierzęcia powinny być również regularnie myte i dezynfekowane przy pomocy takich środków oraz dokładnie opłukiwane.

Infekcje wywoływane przez zwierzęta
W naszym otoczeniu występuje bardzo dużo mikroorganizmów, które mogą powodować choroby zarówno u ludzi, jak i u zwierząt. Zwykle źródłem infekcji jest chore lub zakażone zwierzę, zdarza się jednak, że infekcja "pochodzi" od człowieka.

Infekcje mogą być przenoszone na przeróżne sposoby:
• przez bezpośredni dotyk,
• przez rany lub stłuczenia, czasem w ogóle niezauważone, a jednak otwierające drogę zarazkom,
• za pośrednictwem nosicieli pośrednich (kleszczy, wszy, odżywiających się krwią stawonogów), które - jeśli zarażone - wprowadzają zarazki do organizmu podczas ukąszenia; czasem nosiciele pośredni jedynie transportują zarazki (na odnóżach, ciele czy aparacie gębowym - np. muchy),
• przez spożywanie i dystrybucję wyprodukowanej i przetworzonej żywności pochodzenia zwierzęcego oraz surowców dla przemysłu przetwórczego.
Wśród bardzo różnych typów chorób odzwierzęcych (przenoszonych przez zwierzęta na ludzi), wymienimy tylko jedną spotykaną najczęściej w życiu codziennym - wściekliznę.

Wścieklizna
Jest to choroba śmiertelna przenoszona m.in. przez ugryzienie, zaraźliwa dla ludzi i wszystkich zwierząt stałocieplnych, szczególnie lisów, kotów i psów (nie jest jednak rzadkością wśród zwierząt hodowlanych, np. bydła). Zarazki wścieklizny przedostają się do ludzkiego organizmu wraz ze śliną zwierzęcia. Wirus powoduje rozległe zapalenie mózgu i szpiku kostnego, paraliżując układ oddechowy i powodując śmierć.

Jak się chronić przed wścieklizną?
• Unikać podejrzanie wyglądających zwierząt, które mogą być zarażone oraz zgłaszać podejrzenie choroby lokalnym władzom i miejscowemu weterynarzowi!
• Szczepić przeciw wściekliźnie wszystkie psy po ukończeniu szóstego miesiąca życia, każdego roku powtarzając szczepienie!
• Chociaż szczepienie kotów nie jest obowiązkowe, dobrze jest również im podać szczepionkę, szczególnie, jeśli nie przebywają wyłącznie w domu!
• Jeśli zostałeś ugryziony przez zwierzę, wyciśnij krew z rany na zewnątrz, przemyj ją pod bieżącą wodą i jak najszybciej idź do lekarza! Ze względu na to, że rana może być zanieczyszczona, zastrzyk przeciw tężcowi będzie nieunikniony.


swiat-czterech-lap 2005-09-25 12:02:49
skomentuj (0) elo!
o ja i marlena mialysmy dluuuga przerwe:D 2lata:D no ale chyba znowu zaczniemy prowadzic tego bloga zaczniemy od szablonu bo dupny jest ale nie asz tak i jakos to sie krecic bedzie;]
swiat-czterech-lap 2005-09-24 21:06:07
skomentuj (2)